Hallo, ik ben Manu.
Ik ben schrijver én uitgever van mijn eigen werk, en dit is mijn website.

Ik droom nogal veel van enorm geweldige dingen, dingen die volgens de meeste mensen gewoon NIET KUNNEN!! Maar ik ben toch nog altijd, tot spijt van wie het benijdt, gek genoeg om die dingen tenminste te overwegen en hopelijk zelfs ooit te realiseren! Ambitieus, ik weet het.
Zie je, volgens mij is er gewoon veel en véél meer mogelijk in het leven dan wij mensen doorgaans denken. Dat geloof ik toch nog tenminste. Als kind deed ik dat ook al, net zoals jij waarschijnlijk, ontken het maar niet.
En ik zie niet in waarom dat op mijn 38 anders zou moeten zijn. Ik heb er gewoon al die jaren voor gezorgd dat dat geloof, weten, niet verdween onder een dikke laag stof (al was dat wel eens gebeurd in het verleden, wat niet erg leuk was).
Het is zoiets als lange tijd waken over een fantastische Schat, waar gretig op geaasd wordt door allerlei rovers die in de buurt zijn en op de loer liggen om toe te slaan.
De Schat is je Wens om te Leven en nog beter te worden dan je al bent.
De Schat is nooit willen stoppen en de intentie hebben om letterijk altijd verder te gaan, het eindeloze onbekende door, hoe moeilijk dat soms ook kan zijn. Gewoon omdat je er nieuwsgierig naar bent. Voor de lol dus. Het is het pure geloof dat je dat ook wel zal lukken en het vertrouwen en vooral de vreugde die uit die vooruitzichten voortvloeien. Lust for life! Kortom, hoe kinderen zoal denken over het leven dus. En geef ze eens ongelijk.
M.a.w. Hoe kan ik toch ook alweer voor eeuwig en altijd gelukkig zijn? (was het die vraag niet waar je vroeger als kind een klaar en duidelijk antwoord op wist?)
Wat was de zin van het leven ook toch alweer?
Jammer genoeg verliezen de meeste kinderen hun schat uit het oog als ze ouder en "volwassen" worden onder sociale druk, meestal met fatale gevolgen vandien. Al dat lijden in de wereld, het kan ook anders hoor.
Daarom wil ik met mijn (toegegeven: maffe) verhalen die volwassen kinderen die het allemaal al zo goed weten maar wiens leven een tikkeltje saai en chaotisch is geworden, wat helpen om terug aan hun Schat te komen. Wat dus niet simpel is voor mij, dat kan ik je wel alvast verklappen. Want ofwel denken ze dat ze voorgoed verloren is gegaan ergens onderweg (wat niet waar is, ze zien hun schat alleen niet meer staan omdat ze nu in blijkbaar interessantere dingen geïnteresseerd zijn geraakt), ofwél beweren ze bij hoog en bij laag dat hun schat gewoon hélemaal niet kwijt is en dat alles prima in orde is (wat volgens mij toch wel een leugentje is als ik ze zo bezig hoor en te oordelen aan de ellende van de wereld).
Al wat ik zeg is dit: Stel je voor (al was het maar voor een keer) dat je eigenlijk méér bent dan een sterfelijk hoopje ellende dat enkel bestaat om te dienen en te lijden. Dat zijn alleen maar leugens die massaal geslikt worden. Stel je voor dat je eigenlijk een onsterfelijke supergod/godin bent die dat jammer genoeg door de wereld is vergeten (én daardoor sterft) maar die zich mag verheugen op een volledige herinnering hiervan en ook op totale ontplooïng van die supergod die je eigenlijk bent, later. Onvermijdelijk voorbestemd voor geweldige eindeloze High Times und Good Vibrations. Iedereen, zonder enige uitzondering zelfs. Ook u daar! Jawel, wie had dat ooit gedacht hé?
Had je dat toch niet zo gedacht, zeg je? Tja, dat verbaasd mij eigenlijk toch ook niet zo heel erg hoor, eerlijk gezegd. Je bent ook zo'n betwetertje die van ontkenningen en twijfel en algemeen negativisme en lafheid een kunst heeft gemaakt hé. Je hebt mee de goddelijke norm verlaagd omdat je ouders dat ook deden en dat van je verwachtten en je bent er nog trots op ook zie ik. Daarom ben je natuurlijk ook zo depressief en ronduit dom. Maar jullie hebben pech (of moet ik zeggen geluk?) want ik ben er ook nog om jullie onzin zwaar op de proef te stellen en te ontmaskeren. Haha! Suckeeeeers! ; )
Stel je voor dat dàt het volgende niveau is in het menselijke bestaan. Geluk. Toch nog. Wat zou je me daar van zeggen? Onzin? Ik weet het, ik zeg rare dingen, maar ik ben dan ook niet van deze wereld. Ha! Maar wie is dat, alles goed beschouwd, eigenlijk wel? Iedereen is wel van ergens in het Universum, dus zo speciaal is dat nu ook weer niet.
Je moet niet denken dat de wereld waar we in leven het van het is, hoor. Hij stelt eigenlijk niet zo heel veel voor, ook al denken we graag van wel. Hij is nog redelijk oppervlakkig en totaal onbevredigend, wouldn't you aggree on me, zoeker? Er is wel degelijk meer en beter en dat staat er snel aan te komen. Ik zweer het u!
Met mijn voet op de bijbel en mijn hand op mijn eigen boek!

Afijn, als je meer wil te weten komen over waar ik het eigenlijk over heb bied ik je graag mijn boeken aan (je moet ze wel betalen natuurlijk want ik moet ook eten, hé). Daar staat het allemaal in geuren en kleuren in verteld.
En als je het, nadat je ze uit hebt, dan nog niet snapt dan zal het toch niet aan mij liggen, denk ik ; )

groetjes,
Manu

Ps. O ja, met getuigen van jehovake, religies en het algemeen verkondigen van de Blijde Boodschap mits bekering heb ik niet al te veel te maken hoor, wees ongealarmeerd. Bij mij moet het gezellig zijn!

Waarom een Doe het zelf-Uitgeverij?

Simpel! Nadat ik een tijd mijn verstand kwijt was geraakt en als een volwassene had geleefd, vond ik ineens dat het welletjes was geweest en wat doorgaans onder 'volwassen' wordt verstaan interesseerde mij eigenlijk niet zo erg veel meer. Ik had het gezien. Ik vond het te gek voor woorden.Te beperkt. Hypochriet.. Dus besloot ik om terug zoals vroeger te worden, kind dus. Ja, je kan dat zo hebben.
In alle geval, dat was me een proces! Tjongejonge. En daar geraakte ik vooral door met het schrijven van mijn twee boeken.
Dus toen mijn eerste boek "1" (bericht aan àlle Aardbewoners...) af was en het aan allerlei uitgeverijen sleet was blijkbaar geen hond geïnteresseerd in een kindergeest. Wat eigenlijk wel te verwachten was want wat weten kinderen er nu van?
Het was te dit en te dat en het zou zeker voor geen meter verkopen. Dat stond vast.
Dus van pure ellende en om iedereen die het beter dacht te weten ongelijk te geven besloot ik om het dan allemaal maar zelf te doen. Ik dacht bij mezelf: " Jeezes, het is nog niet genoeg dat je jezelf binnenstebuiten draait en ze wat hoop probeert te geven, nu moet ik mij nog eens gaan bezig houden met de verkoop ook. Geen wonder dat ze zo ongelukkig zijn, die betweters."
Dus liet ik een eerste druk maken, zorgde ervoor dat het in de winkels lag door ze er zelf naartoe te brengen (eerst met de fiets -lachen- daarna met een auto) en raad eens:
het begon te rollen vanaf de eerste dag en zonder onderbreken rolde het maar verder tot het allemaal op een mooie dag uitverkocht was. Poef! Weg onverkoopbare boeken. Raar maar waar. En pas op! Zonder ooit ook maar één keer reclame of zo te hebben gemaakt. De mensen zagen het liggen, namen het mee en vonden het gewoon goed omdat het nu eenmaal goed is. En daarom zeiden ze het verder tegen hun vrienden en die gingen hem dan ook kopen. Dat was heel leuk. Bedankt nog iedereen!!!
De mensen waren razend enthousiast, zeiden dat ze nog nooit zoiets hadden gelezen en heel apart was (hé, het zijn hun woorden en trouwens: ik mag nu wel eens de loftrompet over mezelf uitsteken) en wilden mij ab-so-luut ontmoeten.
En toen ik dus met dit hele verhaal vorig jaar kwam aanzetten bij die alom gerespecteerde uitgeverijen, in de veronderstelling dat er nu toch vast wel wat meer interesse zou zijn in een boek dat zijn waarde wel had bewezen, kreeg ik weer nul op het rekest! Grrr. Bij wel 15 uitgeverijen! Ongelooflijk, hé? Zonder dat ze zelfs ooit ook maar één blik in het boek hadden geworpen. Wat moet een mens nog op den duur?
Maar ik liet me weer niet kennen (nooit!), haalde mijn schouders voor de zoveelste keer in mijn leven op, verzamelde genoeg geld en besloot het weer te riskeren en liet, samen met "Valman", mijn eerste boek opnieuw drukken. Et voilà, ze liggen toch maar weeral in de winkels. Of niet soms?
Als je wil dat er iets goed gedaan wordt moet je het zelf doen. Dat is ook de boodschap van mijn boeken. Dus moet ik er zelf ook naar leven natuurlijk. Ik bedoel maar..
Mijn Doe het zelf-Uitgeverijke bestaat ook alleen maar om mijn eigen werk uit te geven en heeft in de verste verte niet de bedoeling om werk van anderen in de winkels te krijgen. Helaas misschien, maar zo is het nu eenmaal. En natuurlijk is dit allemaal zeer kleinschalig en niet te vergelijken met een echte grote professionele uitgeverij. Maar voorlopig werkt dit prima. Het heeft ook zo z'n charmes. Trouwens, als ik het niet op deze manier doe kan niemand gewoon aan mijn boeken en mijn visie op de dingen. Dit is op dit moment jammer genoeg de enige weg. Ik doe dit graag maar ook omdat het moet want ik vind het belangrijk mensen bepaalde essentiële dingen te vertellen die ze eigenlijk, alles welbeschouwd, nog niet kennen (ook al denken ze graag van wel) omdat ze het vergeten zijn en die ze nog dringend terug moeten leren. Dingen waar je beter van wordt.
Zelf doen betekent ook dat ik de baas blijf over de inhoud i.p.v. dat één of andere omhooggevallen redacteur die het weer beter denkt te weten, gaat liggen knoeien met de inhoud.
Het is nu eenmaal zo dat uitgevers en redacteurs een soort mislukte schrijvers zijn die niets van het hele schrijversproces kennen wegens te weinig lef, maar wel graag doen alsof dat wel zo is. Dat ze het zelfs beter weten dan de schrijvers zelf (wat doet een redacteur anders?). Echt lachen, dat soort volk. Dat is toch tenminste mijn ervaring totnutoe met die mensen. Dus waak ik er wel liever over dat datgene wat ik jullie wil vertellen ook effectief puur en onversneden op jullie bord terecht komt zoals het oorspronkelijk was bedoeld, i.p.v. dat het een totaal verkeerde interpretatie wordt van een uitgever.

En omdat er veel belangstelling is van mensen die niet zo direct in de buurt van een winkel wonen waar ze verkrijgbaar zijn (vooral in Nederland waar ze totnogtoe ondanks de belangstelling helemaal niét te krijgen zijn) leek het me een goed idee om deze webwinkel te openen. Zo kan iedereen die het wenst vanuit zijn of haar luie zetel eraan.
Dus hopelijk bewijs ik alle geïnteresseerden en mezelf hiermee een dienst want als er weer terug meer gelezen wordt wat ik te vertellen heb zullen uitgeverijen (die natuurlijk nog altijd over een sterker distributiesysteem dan ik beschikken) hun mening misschien herzien en ertoe besluiten om het dan toch te doen, en het hopelijk vertalen en uitgeven in het buitenland (waar ik jammer genoeg echt de middelen en de tijd niet voor heb anders zou ik het wel doen) waardoor mensen in andere landen mijn kijk op het leven ook eens te weten kunnen komen.
De wereld kan er alleen maar beter door worden volgens mij. Het is tenslotte een bericht aan àlle Aardbewoners...